






































منبع : خبرگزاری فارس
هر چه سال 92 پر بود از اخبار کشتار پلنگ در نقاط گوناگون کشور، سال 93 اخبار کشف اجساد بیجان پلنگها مخابره میشود؛ یکی دو تا در پارک ملی گلستان ، دیگری در منطقه حفاظت شده کوه بافق و اکنون در جنگل واتاشان.
تابناک در گزارشی نوشت: دو تن از دانشجویان دکترای منابع طبیعی که برای تحقیقات راهی جنگل واتاشان در منطقه الیمالات (محدوده بین بخش نور و بخش چمستان در شهرستان نور - مازندران) شده بودند، در حین پیمایش متوجه لاشه پلنگی شدند که معلوم بود چندین روز از مرگ آن میگذرد، چراکه در حال تجزیه بود.

ایمان چاپلاق پریدری در این باره به خبرنگار ما گفت: وقتی با پلنگ کشته شده روبهرو شدیم، مراتب را به اطلاع مأموران محیط زیست منطقه رساندیم که به ساعت نکشیده، خود را به ما رسانده و گزارش خود را در این باره به همراه تصویر تنظیم کردند.
او میافزاید: مأموران جسد پلنگ را با خود نبردند، شاید به این دلیل که در حال تجزیه بود و همین فرصتی برایمان فراهم آورد که فردای آن روز (یعنی دیروز، سهشنبه) با همراهی اساتید گروه محیط زیست بار دیگر سری به آن زده و نمونهبرداری توسط ایشان برای تعیین علت مرگ حیوان انجام گیرد.
آن گونه که نتایج بررسیها نشان میدهد، علت مرگ این پلنگ که دو ساله به نظر میرسد، به احتمال زیاد مسمومیت بوده که میتوان احتمال داد، طعمهگذاری مسموم توسط ساکنین روستاهای مجاور این جنگل آن را رقم زده باشد.
نخستین بار سال 87 بود که وجود پلنگ در مناطق جنگلی شهرستان نور تأیید و پیرو آن از ساکنان روستاهای واقع در این مناطق خواسته شد، از تلهگذاری، مواد مسمومکننده حیوانات و مجروح کردن این گونههای نادر خودداری کرده و به محض دیدن پلنگ، به محیطبانان و محیط زیست شهرستان اطلاع دهند؛ درخواستی که دستکم در این مورد به هیچ انگاشته شده است.

آن زمان علت دیده شدن این گونهها در جنگلهای پایین دست، خشکسالی و کم آبی در مناطق کوهستانی و دشتهای بالادست عنوان شد که حیواناتی چون پلنگ را وادار به کوچ کرده بود و از آن تاریخ به بعد، گزارشی مبنی بر دیده شدن پلنگ در این ناحیه گزارش نشده تا امروز که متأسفانه از مرگ یک پلنگ جوان در آن ناحیه خبر میرسد.
از جمله نکات جالب توجه در سخنان دانشجویانی که پلنگ کشته شده را کشف کردند، سخنانی است که به نقل از محیطبانان منطقه نقل میکنند تا دریابیم حراست از نود هزار هکتار زمینهای جنگلی به سه محیطبان واگذار شده که اگر درست باشد، با عدم حراست از آن اراضی تفاوت چندانی نخواهد داشت!
مطلب فوق مربوط به سایر رسانه ها می باشد وخبر گزاری فارس صرفا آن را باز نشر کرده است
بازگشت به صفحه نخست گروه فضای مجازی
انتهای پیام/
منبع : خبرگزاری فارس

کوههای رنگارنگ، صخرههای شکلگرفته در طولها میلیونها سال فرسایش زمین، سنگهای باشکوه نمکی و زیباتر از همه، خاک سرخ؛ اینها جاذبههای تماشایی جزیرهی هرمزند.
کیش، گردشگرپذیرترین جزیرهی ایران است؛ اما کیش از نظر طبیعتدوستان اصلا قابل مقایسه با هرمز نیست. هرچند کیش از نظر آمار مراکز اقامتی و همچنین داشتن امکانات رفاهی، فاصلهی چشمگیری با هرمز دارد، اما اگر بهدنبال گشتن در پاساژهای لوکس و خرید کردن از برندهای معروف نیستید، در هرمز میتوانید لذت خود را از دیدن مناظر بکر طبیعی به حد اعلا برسانید.
هرمز را بیشتر با «خاک سرخ» آن میشناسند، اما در کنار این خاک دلربا، رنگی که در هر گوشه بهچشم میآید، سفید است؛ سفیدی نمک. اگر دست خود را در آبهای جمعشده در جایجای جزیره یا آبهای جاری فرو کنید، به سرعت یک لایه نمک روی پوستتان مینشیند که نشاندهندهی میزان اشباع آب با نمک است. در واقع، این نگین زمینشناسی خلیج فارس روی یک گنبد نمکی استقرار یافته و سنگ نمک متبلورشده در این منطقه بهوفور یافت میشود. در بخش جنوبی جزیره نیز بلورهای عظیم نمک وجود دارد.

از جمله جاذبههای دیدنی جزیرهی هرمز، پستی و بلندیهای شکلگرفته براثر فرسایش است که سطوحی دیدنی را در مقیاسهای مختلف شامل میشوند. «الههی نمک» یکی از همین دیدنیهاست و شامل کوهی نمکی با رنگهای متنوع و سطحی است که به زیبایی تراش خورده. از زیر این کوه نمکی، آب در بستری نارنجیرنگ جریان دارد و صدای آن در فضای خالی از هر نوع آلودگی صوتی، بسیار دلنشین است.
با چندصد متر پیادهروی به سمت ساحل، در راهی که ماسههای نقرهیی در آن جلب توجه میکند، میتوان سنگهایی به اشکال مختلف را دید که هریک با قدرت تخیل بینندگان به حیوانی تشبیه میشوند؛ یکی سر گوسفند، دیگری مرغ و خروس و تا دلتان بخواهد سنگهایی شبیه اژدها در حالتهای مختلف.

شکل سنگها نشان میدهد، در طول هزاران سال که جزیرهی هرمز بهتدریج از آب بیرون آمده، روند فرسایش روی آنها نقشونگار زده است. براساس پژوهشهای انجامشده، عمر زمینشناسی جزیرهی هرمز به 600میلیون سال قبل و عمر بیرون آمدن آن از آب به حدود 50هزار سال پیش میرسد.
در پایان مسیری که از میان سنگهای بزرگ و زیبا میگذرد، با تحمل کمی سختی، به پرتگاه بسیار عمیقی میرسید که آنجا میتوانید در سکوت مطلق، ساحلی رویایی را به تماشا بنشینید.
یکی از آثار تاریخی باقیمانده در جزیرهی هرمز، قلعهای ساختهشده توسط پرتغالی در زمان اشغال مناطق جنوبی ایران است. این قلعه بهمراتب سالمتر و بزرگتر از قلعهی پرتغالیهای جزیرهی قشم است، هرچند به اندازهی آن قلعه، بازدیدکننده ندارد. قلعه پرتغالیهای هرمز پس کشتار وحشیانهای که پرتغالیها در سال 913 در این منطقه داشتند، ساخته شد. هرمز پس از شورشهای مردمی، سرانجام در سال 1031 توسط امامقلیخان که یکی از امرای شاهعباس صفوی بود، آزاد شد.
وضعیت کنونی این قلعه نسبتا مناسب است و بخشهای مختلف آن مانند زندان و سیاهچالهای آن، کلیسا، سربازخانه، آبانبار و ... برای بازدید عمومی آماده شدهاند و مثلا سیاهچالهای زندان قلعه بهشکلی با نورپردازی و قرار دادن اسکلتهایی مصنوعی به بازدیدکننده معرفی میشود که رعب و وحشت هزاران نفری که در آنجا زندانی بودهاند و تا زمان مرگ نیز همانجا نگه داشته میشدند، در عمق وجود هر کسی نفوذ میکند.

در بخشهای مختلف این قلعه، دریچههایی روبه خلیج فارس تعبیه شده که بهدلیل موقعیت استراتژیک جزیره و قلعه، دیدهبانی در آنها از جمله وظایف سربازهای پرتغالی بوده است. به علاوه، توپهای معروف پرتغالیها در گوشهای بهشکل نمادین چیده شدهاند.
همچنین در بخشی از قلعهی پرتغالیها، با استفاده از سنگهای مرجانی، آبانباری بنا شده که وقتی آب باران از میان سنگها میگذشته، تاحدی تصفیه و بهدلیل فضای آبانبار، خنک میشده است.
مهمترین جذابیت جزیره هرمز که در هر گوشهای که چشم بچرخانید، میتوانید از آن لذت ببرید، خاک دلربایش است. براساس مطالعات انجامشده، در هرمز حدود 85 طیف رنگی را میتوان تفکیک کرد؛ قرمز، زرد، آبی، سبز، قهوهای، سفید، خاکستری، نقرهیی، نارنجی، صورتی، طلایی و ... که شامل موادی مانند اکسید آهن، نمک، ترکیبات آتشفشانی هستند. مردم بومی از خاک سرخ بهعنوان ادویه نیز برای پختن یک نوع ماهی استفاده میکنند؛ اما مردم غیربومی آن را به کشورهای دیگر صادر میکنند!

سابقه خارج کردن خاک سرخ از جزیرهی هرمز و انتقال آن به کشورهای دیگر، به دوران پیش از انقلاب اسلامی برمیگردد؛ زمانی که انگلیسیها و پرتغالیها که در این منطقه حاکم بودند، خاک هرمز را در کشتیها بار میزدند و به کشورهای خود و دیگر مناطق میبردند. خاک سرخ هرمز ارزش اقتصادی زیادی دارد و از آن در رنگسازی، تولید شیشه و سرامیک، بتون و سیمانسازی و لوازم آرایشی استفاده میشود.
موزه و نگارخانهی دائمی احمد نادعلیان در جزیرهی هرمز، محلی است که آثار این هنرمند محیطی شناختهشده در عرصههای بینالمللی در آنجا بهنمایش درآمدهاند. این مکان در محلهی قدیمی شهر هرمز و در نزدیکی قلعهی پرتغالیها قرار دارد.
پیش از تبدیل شدن این خانه به «هنرمندسرا» در نوروز 1388، افرادی که مواد مخدر و مشروبات الکلی مصرف میکردند در آنجا جمع میشدند؛ اما حالا این موزه، محلی است که نادعلیان در آنجا به زنان جزیره آموزش میدهد تا با خاکهای رنگی نقاشی کنند. آنها پس طی کردن دورهی آموزشی، آثار خود را در جزیره به گردشگران میفروشند یا به تهران میآورند و با شرکت در نمایشگاههایی، آثار را به هنردوستان عرضه میکنند.

پس از راهاندازی این موزه، بسیاری از مردم بومی علاقهمند شدهاند تا خانههای خود را به گردشگران اجاره دهند، بخصوص در شرایطی که هرمز مرکز اقامتی مناسبی برای گردشگران ندارد.
همچنین رستوران و استراحتگاه مناسبی برای گردشگران در این جزیره پیدا نمیشود و تنها راه برای چشیدن طعم دلپذیر غذاهای محلی، مراجعه به خانهی مردم بومی و آنهایی است که غذا را برای فروش میپزند، البته برای آنکه داغ خوردن غذاهای لذیذ جنوبی بر دلتان نماند، توصیه میشود، در ساعتهای معمول برای صرف ناهار و شام، بهسراغ غذا بروید، چون در هرمز رستورانی نیست که غذای خانگی داشته باشد و این نوع غذاها را مردم محلی میپزند و میفروشند.
هرچند میتوان در طول یک روز، تمام قسمتهای این جزیره را دید، اما اگر قرار باشد از هرکدام از جاذبههای طبیعی آن کمال استفاده را ببرید، به روزها زمان نیاز دارید.
از جملهی دیگر مناطق دیدنی در جزیرهی هرمز به ساحل رنگینکمان، قدمگاه حضرت خضر، بقایای بنایی تاریخی به نام قصر «بیبیگل» و «بیبیصورت»، دشت آهوان و جنگلهای مانگرو میتوان اشاره کرد.

برای گردش در جزیرهی هرمز معمولا از موتور سهچرخ استفاده میشود که فضای کوچکی برای نشستن مسافران در پشت یک موتور تعبیه شده است. البته برخی راهنماهای محلی با وانت گردشگران به دیدن این جزیرهی شگفتانگیز میبرند.
برگرفته از ایسنا
منبع : تبیان
تالاب های ماکو میزبان ˈفلامینگوˈ و ˈآنقوتˈ شدند
ˈحسن عباس نژادˈ روز یکشنبه در گفت وگو با خبرنگار ایرنا افزود: این پرندگان که در دو تالاب آغگل و قره بولاغ در ضلع شمال شرقی ماکو فرود آمده اند، جلوه زیبایی به این دو تالاب بخشیده اند.
وی اظهار کرد: از این تعداد پنج هزار قطعه فلامینگو و بقیه آنقوت هستند و پرنده های زیبای آنقوت اقدام به جوجه آوری در این تالاب ها کرده اند و به همراه پرندگان دیگر مانند آبچلیک زندگی شاد و آرامی را در تالاب های ماکو دارند.
وی ادامه داد: دو تالاب آغگل و قره بولاغ دارای مساحتی به وسعت سه هزار هکتار هستند که از نظر اکولوژیکی زیستگاه های خوبی برای انواع پرندگان در فصول مختلف سال محسوب می شوند.
فلامینگو پرنده ای با پاهای دراز و منقاری منحنی و گردنی بلند خمیده، آبچر با بدنی بسیار کشیده و پر و بالی به رنگ های سفید و صورتی دارد که به آرامی راه می رود و در حالی که سر و منقار خود را در آب کم عمق فرو برده تغذیه می کند.
فلامینگو از 90 سانتیمتر تا 5 ،1 متر بلندی دارد و بیشتر از حلزون و گیاهان آبی تغذیه می کنند و عمدتا به صورت دسته جمعی و در دسته های چند هزارتایی زندگی و مهاجرت می کنند.
آنقوت نیز پرنده ای است به طول 58 الی 70 سانتیمتر که عرض بال های آن در حالت باز، بین 110 تا 135 سانتیمتر است.
پرنده آنقوت هم اندازه تنجه بوده و در واقع، اردکی شبیه غاز است.
آنقوتها عموما در حفره های روی زمین و داخل شن ها و بعضا در شکاف صخره ها و در سوراخ های داخل تنه درختان لانه می سازند، پرنده ماده در داخل سوراخ، بین شش تا 12 تخم سفید صاف می گذارد و روی آنها می خوابد، جوجه ها بعد از 28 الی 30 روز از تخم درمی آیند، هر دوی والدین از جوجه ها مراقبت می کنند، حدود هشت هفته طول می کشد تا جوجه ها پر در بیاورند.
ماکو یکی از شهرستان های شمالی و مرزی آذربایجان غربی است که تالابهای این شهرستان سالانه پذیرای جمعیت زیادی از پرندگان مهاجر و بومی می باشد.
تالابهای معروف ماکو عبارتند از بورالان، آغ گل، کنیکور، ناور و تالابهای حاشیه رودخانه مرزی ارس که زیبایی خاصی به طبیعت آذربایجان غربی بخشیده اند.
انواع پرندگان زیبا نظیر حواصیل، چنگر، آنقوت، اردک کله سب، خوتکا، کاکایی، گاو چرانک، وست،چوب پا، آب چلیک و انواع پرندگان شکاری در تالابهای ماکو دیده می شوند.
وجود تالابهای متعدد و زیبا، آذربایجان غربی را به پناهگاهی برای امن برای زندگی انواع پرندگان تبدیل کرده است.
260 گونه پرنده در تالابهای مختلف شمال و جنوب آذربایجان غربی در قالب پرندگان بومی و مهاجر زندگی می کنند که 80 گونه از این پرندگان مهاجر هستند.
7125/581/245
منبع : خبرگزاری جمهوری اسلامی ایرنا
خانه تاریخی عامریها در کاشان برای مرمت و بهره برداری به یکی از شرکتهای تامین کننده قطعات خودرو واگذار شده و این شرکت در خانه متعلق به دوره زندیه، سونا و جکوزی تعبیه کرده است.
جام جم سرا:
خانه عامریهای کاشان در دوره زندیه بنا شده و در دوره قاجار به وسیله سهام السلطنه عامری فرد توسعه یافتهاست. این خانه که پیش از این توسط متولیان میراث فرهنگی تا حدودی مرمت شده بود، توسط یکی از شرکتهای تامین کننده قطعات خودرو مراحل نهایی مرمت را میگذراند و قرار است به اقامتگاه گردشگران داخلی و خارجی تبدیل شود. این واگذاری در سال ۸۹ زمانی که مدیریت سازمان میراث فرهنگی بر عهده حمید بقایی بود، انجام و اعلام شد که این شرکت میتواند سه ساله این بنای تاریخی را مرمت کند و تا هفت سال استهلاک و بازگشت سرمایه داشته باشد و به مدت ۵۹ سال از آن بهره برداری کند.
منتها این شرکت در بنای تاریخی عامریها از الحاقاتی استفاده کرده که با ماهیت این بنای تاریخی در تضاد است مانند افزود سونا و جکوزی به این بنا. اما مدیرعامل صندوق حفظ و احیای بناهای تاریخی که طرف قرارداد با این شرکت بوده است، نوع مرمت این بنا را یکی از افتخارات میداند و به خبرنگار مهر میگوید: به طور حتم در بناهای تاریخی اگر الحاقاتی وجود داشته باشد، باید قابل برگشت به حالت اول باشد. تعبیه سونا و جکوزی نیز به همین ترتیب احداث شده است و آسیبی به بنا نمیزند.
احسان ایروانی با بیان اینکه تزئینات بیرونی خانه عامریها تاریخی نیست ادامه میدهد: دیوار اصلی را از پشت قاب کردهاند که در هر لحظه که بخواهیم میتوان این دیوار و این سازه را برداریم.
وی درباره تاخیر در مرمت و راه اندازی خانه عامریها میگوید: شرکت سرمایه گذار از مدیرعامل سابق صندوق حفظ و احیای بناهای تاریخی مهلت ۶ ماهه خواسته بود که با آن موافقت شده است بنابراین در کل، سه سال و ۶ ماه فرصت مرمت این بنای تاریخی را دارند.
بنای تاریخی عامریهای کاشان یکی از بناهای نفیسی بود که حمید بقایی آن را به بخش خصوصی داد تا به اقامتگاه گردشگری تبدیل شود این درحالی است که طبق قانون بناهای نفیس باید برای عموم مردم قابل بازدید و استفاده باشد و نباید آن را محدود به افراد خاص کرد. با این حال، تبدیل خانه عامریها به مکان اقامتی باعث خواهد شد تنها افرادی از آن استفاده کنند که در این خانه اقامت دارند. اکنون نیز طی کردن مراحل مرمتی در این خانه، باعث شده تا گردشگران داخلی و خارجی کاشان حق بازدید از این بنای فاخر و تاریخی منحصر به فرد کاشان را نداشته باشند. درحالی که مدیرعامل صندوق احیاء و بهره برداری از اماکن تاریخی و فرهنگی آذر ماه سال گذشته گفته بود: بیش از ۹۰ درصد عملیات حفاظت و مرمت مجموعه عظیم خانه عامریهای کاشان پایان یافته و این بنای تاریخی از اوائل سال ۹۳ آماده بازدید میشود. (مهر)
منبع : جام جم سرا