سینه طبیعت لرستان آماج خنجر بی‎مهری

سینه طبیعت لرستان آماج خنجر بی‎مهری

نه امیدی برای ماندن داری و نه پایی برای رفتن ...

چه انتظاری است از آدمیان!

آنان‎که احوالی نمی‎پرسند و بودن و نبودنت فرقی به حالشان ندارد. از بی‎وفایی درختانت ننال، تقصیر آنان نیست که ترکت می‎کنند عزمی برای رفتن ندارند... آدم‎ها هستند که خنجر بی‎مهری‎ را در سینه‎شان جا می‎گذارند.

می‎دانم آرزویت این است که دلی با تو باشد اما یاد گرفته‎ای جاهای خالی را فقط با رویا پر کنی.

از آدمی تنها خاطره اشتباهاتشان را به یاد داری و امیدی برای فرداهایی که بیاید نداری.

به گزارش ایسنا منطقه لرستان، با شروع فصل گرما شمارگان آتش‎سوزی طبیعت افزایش یافته و در این میان بی‎خیالی برخی افراد بیشتر از شراره‎های این آتش‎ها تن طبیعت را می‎سوزانند.

روزی نیست که خبری از سوختن جنگل‎ها مخابره نشود و هربار صورت‎جلسه‎هایی در این رابطه بسته نشود و پیگیری تا این حد باقی می‎ماند و دیگر هیچ!

این سوخته‎زارها چشم به احیا شدن دارند اما انگار که ریگ‎زار به چشم بعضی‎ها خوشایندتر می‎آید!

مهندس مهرداد بهاروند، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان در رابطه با آتش‎سوزی‎های اخیر استان، گفت: اکثر آتش‎سوزی‎هایی که رخ داده‎اند مربوط به عرصه‎های علفی بوده و جنگل‎های ما عمدتاً تنک هستند برای همین درخت زیادی نسوخته است.

وی اضافه کرد: فاصله درختان از هم زیاد است به‎طوری‎که شاخه‎های آنها فاصله زیادی از هم دارند در نتیجه احتمال سرایت آتش‎سوزی به تمام درختان پایین است.

بهاروند ادامه داد: به‎همین دلیل آمار سطح مشجر سوخته مقدار کمی خواهد بود و برای همین نیازی به قرق برای ترمیم و احیای آنها نیست.

مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان اظهار کرد: مناطق دچار حریق شده به‎خاطر اینکه اکثراً علفی هستند خود به خود احیا می‎شوند.

وی در پاسخ به این سوال که میزان خسارت وارده به عرصه‎های طبیعی استان چقدر بوده است، بیان کرد: آمار آتش‎سوزی‎ها درسال‎جاری بیش از 1400 هکتار بوده است.

مهندس مهرداد غضنفری امرایی، رئیس جهاد کشاورزی لرستان نیز به خبرنگار ایسنا، گفت: متاسفانه دلیل اکثر آتش‎سوزی‎های اخیر استان عوامل انسانی بوده که باعث سوختن اراضی مرتعی، جنگل و کشاورزی زیادی شده است.

وی با بیان اینکه در این آتش‎سوزی‎ها پوشش گیاهی از بین رفته است با اشاره به آمار این خسارت‎ها، بیان کرد: آمار و برآورد میزان خسارت آتش‎سوزی‎ها را اداره کل منابع طبیعی باید ارائه دهد و متولی اعلام گزارش در زمینه حریق‎ها این اداره است.

غضنفری امرایی با اشاره به احیای این اراضی اظهار کرد: در مناطقی از چگنی و شوراب کار احیای جنگل‎های از بین رفته صورت گرفته است اما با توجه به میزان سطح اراضی و مناطق سوخته آمار محدودی است و ایده‎آل و کافی نیست.

رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان افزود: در مورد عمد یا غیرعمد بودن سوختن اراضی کشاورزی نمی‎توان قضاوت کرد و تنها کاری که ما می‎توانیم انجام دهیم اقدامات ترویجی برای پیشگیری از سوختن‎های بیشتر است.

وی تصریح کرد: در حال حاضر سازمان جهاد کشاورزی کار ترویج و فرهنگسازی برای حفاظت از عرصه‎های طبیعی و کشاورزی را در دستورکار خود قرار داده و تمام سعی خود را در این زمینه به کار بسته است.

همچنین مهندس محمدتقی توکلی، عضو کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس در این‎باره به ایسنا، گفت: متأسفانه در بحث مقابله با تخریب و آتش‎سوزی عرصه‎های طبیعی سازمان‎های محیط زیست و منابع طبیعی ضعیف عمل کرده‎اند و برنامه‎های اجرایی آنها کارایی زیادی نداشته است.

وی تصریح کرد: در حوادث و آتش‎سوزی‎هایی که به‎وقوع می‎پیوندد متأسفانه اقدامی برای احیا و بازسازی منطقه انجام نمی‎شود و این به‎خاطر محدودیت منابع انسانی و مالی آنها است.

توکلی با بیان اینکه اگر جنگل‎ها را احیا نکنیم روز به روز پوشش گیاهی و جنگلی بیشتری از بین می‎رود و در آخر چیزی از آنها باقی نمی‎ماند، اضافه کرد: باید ضعف منابع را در سازمان‎های متولی حفاظت از عرصه‎های طبیعی و طبیعت برطرف کرد چراکه محیط زیست نقش عمده و مهمی در توسعه دارد.

نماینده مردم الیگودرز خاطرنشان کرد: دولت باید تمام سعی خود را در حمایت از این دستگاه‎ها به‎کار بندد و بودجه کافی و لازم برای تأمین منایع موردنیاز حفاظت را اختصاص دهد.

همان‌گونه که مقام معظم رهبری در دیدار با فعالان عرصه منابع طبیعی و محیط زیست فرمودند: بسیاری از مشکلات محیط زیستی قابل پیشگیری و دارای راه حل هستند. جنگل‎های تخریب شده را می‎توان با احیای آنها دوباره زنده کرد تنها عزمی راسخ می‎خواهد پس باید کمر همت بست برای جهادی دیگر...

انتهای پیام

منبع : خبرگزاری دانشجویان ایران  ایسنا

یادی از ساوه، وقتی پرآب بود!

یادی از ساوه، وقتی پرآب بود!

کد خبر: 94052111573

چهارشنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۴ - ۰۹:۳۳

ساوه به عنوان یکی از پرآب‌ترین مناطق کشور در دوران‌های گذشته، اکنون به یکی از کم‌آب‌ترین مناطق این سرزمین تبدیل شده و با توجه به اینکه در تمامی دوران‌ها علیرغم تمامی تغییرات همواره یکی از موفق‌ترین مناطق در تجارت و کشاورزی بوده است، مروری بر داشته‌های آبی و درآمدی این منطقه و تلاش این مردمان برای ادامه موفقیت‌آمیز تجارت و کشاورزی خالی از لطف نیست.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) - منطقه مرکزی - منطقه ساوه به علت اینکه که در تلاقی چند شهر مهم قرار گرفته است و از طرفی از چمن‌زارهای سرسبز و سرزمین حاصلخیز و دریاچه‌ای شگفت‌انگیز برخوردار بود، از همان زمان ساسانیان‌ مورد توجه حکمرانان واقع شده و هراز‌گاهی که فرماندهی کار قابل تقدیری انجام می‌داد، بخشی از این زمین‌ها به او پیشکش می‌شد.

‌از طرفی، چون زمین مناسب و آب به اندازه در این منطقه وجود داشت و منطقه محل عبور و مرور مردم ری، همدان، قزوین، اصفهان و قم بود، مردم با کاشتن جو، انار، انجیر، سیب و گردو و بازرگانی و حمل‌ونقل مسافر و کالا، در این منطقه درآمد خوبی داشتند، به همین دلیل از همان زمان اشتغال در این منطقه در حد مناسبی وجود داشته است.

در عصر حاضر هم علاوه بر کشاورزی و دامداری که شغل نیمی از مردم این منطقه است، وجود شهر صنعتی کاوه و دیگر شهرک‌های صنعتی موجب شده‌ است تا مردم به راحتی شغل دلخواه خود را انتخاب کنند، در نتیجه اشتغال وضعیت مناسبی در این منطقه داشته و دارد.

به گفته یک پژوهشگر حوزه مردم‌شناسی و تاریخ، ساوه از نظر اقتصادی دارای نقش‌های متفاوتی است. محصولات کشاورزی این شهر حائز اهمیت است. موقعیت طبیعی شهرستان ساوه و بخش‌های آن ایجاب می‌کند که یکی از بهترین مناطق دامداری و کشاورزی باشد. درآمد مردم از طریق باغداری و بویژه باغ‌های انار و انگور تامین می‌شود.

"خسرو امیرحسینی" در گفت‌وگو با ایسنا، افزود: علاوه بر این زمین‌های شهرستان و اطراف آن که از رودخانه "قره‌سو" و شعبات و سایر رودخانه‌ها و قنوات مشروب می‌شود، برای کشت محصولاتی از قبیل گندم، جو، علوفه، پنبه و صیفی‌جات و طالبی مساعد است و همه‌ساله علاه بر تامین نیاز مردم، محصولات به مناطق دیگر کشور نیز صادر می‌شود. در سال‌های اخیر با صنعتی شدن این شهر توسعه و رشد آن نسبتا افزایش یافته است.

وی در ادامه بیان کرد: وقتی فتوحات مسلمانان در صدر اسلام متوقف ماند، بخصوص در ایام خلفای راشدین که دیگر غنایم جنگی به عرب‌های مسلمان نرسید، توجه فرماندهان به زمین افزایش یافت.

به گفته وی، در منطقه ساوه حاصل‌خیزترین آبادی‌ها و زمین‌های زراعی و روستاها از آن گروهی از عرب‌های مسلمان یا به قولی فرماندهان مسلمان بود که به دستگاه خلافت وابسته و نزد مقامات حاکم تقرب داشتند. مردم بومی زمین را می‌کاشتند و روسای عرب بهره‌مند می‌شدند.

این پژوهشگر تاریخی ادامه داد: صاحب تاریخ قم، از قول "ابوعلی‌ عبدالرحمن‌بن‌عیسی‌بن‌حمادهمدانی" نقل کرده که "اباعبید شافعی" و "مالک" روایت کرده‌اند که بلاد جبال(منظور شهرهای مرکز ایران امروز) تماما به جنگ و قهر و استیلا تسخیر شده‌اند. پس از فتح ساوه که جزو آبادی‌های مرکزی ایران است، بسیاری از مرتع‌ها و قرق‌های سلطنتی ساسانیان و باتلاق‌ها و مرداب‌های خشک شده و بیشه‌هایش در شمار زمین‌های خالصه درآمد و به مرور از سوی خلفا به صورت اقطاع به سران و فاتحان داده شد.

به گفته وی، وقتی سلجوقیان به حکومت رسیدند، بیشتر زمین‌های حاصلخیز و مزارع ساوه را به امیران ترک و فرماندهان نظامی خودشان بخشیدند. چون در این دوره مردم بومی ساوه متشکل نبودند و سازمانی نداشتند، نمی‌توانستند در مقابل امیران ترک مهاجر از خودشان دفاع کنند، ناچار با صاحبان "تیول"( املاک) کنار آمدند و قبول کردند که بخشی از آنچه در مزارع خود می‌کارند و تولید می‌کنند را به آنها بدهند و در مقابل صاحب تیول نیز به چپاول و غارت آنان نمی‌پرداخت.

وی تصریح کرد: این وضعیت باب پسند مردم ساوه نبود و همواره درصدد بودند که آزادانه کار کنند و از دست‌رنجشان استفاده ببرند. به همین دلیل به دنبال راه چاره بودند. همین امر باعث شد که خدمات حمل‌ونقل را رونق دهند. به تدریج آبادی‌ها و زمین‌های حاصل‌خیز را در مقابل حمل مسافر از عرب‌ها گرفتند، از طرفی به مرور روستاییان به شهرها مهاجرت کردند و در شهرها به کارهای صنعتی و فنی یا خدماتی پرداختند.

امیرحسینی خاطر‌نشان کرد: عرب‌ها از پیشه‌وری و صنعت گریزان بودند. از این رو در منطقه ساوه بخش حمل‌ونقل حاجیان رونق یافت و شتربانان ساوه‌ای با همیاری روسای عرب، حجاج را تا قلب سرزمین‌های عربی می بردند و در این رهگذر نیز گروهی به صورت طبقه مرفه درآمدند. همین امر موجب شد تا اشتغال در بخش ساوه رونق خود را داشته باشد و زمین‌ها به مرور به دست ساوه‌ای‌ها بیفتد. هر چند که بعد از خشکیدن دریاچه معروف ساوه آب و تامین آن همیشه یکی از دغدغه‌های مردم منطقه ساوه بوده است.

وی در ادامه با اشاره به قدیمی ترین روش آبیاری در ساوه گفت: آبیاری ساوه در گذشته از رودخانه‌های مزدکان و گاوماسا، رود شور، سایر رودهای فصلی و کاریزها و قنوان و چشمه ها صورت می‌گرفت، با این حال همیشه در ساوه، مسئله آب امری حیاتی است.

وی افزود: در دوره هخامنشی شبکه گسترده‌ای از قنات و کاریز در اطراف دریاچه ساوه وجود داشته است."حمدالله قزوینی" به یک شبکه گسترده آبیاری روی زمینی و زیرزمینی در حدود ساوه اشاره می‌کند و می‌گوید: سیستم آبیاری روی زمینی از انهار اصلی مزدقان و گاوماسا بوده است.

وی گفت: از آبی که از رودخانه‌ها جاری بود هر کس می‌توانست جویباری برای آبیاری زمین خود جدا سازد، یعنی آب رودها به عموم مردم(بخصوص مردم بخش نوبران) تعلق داشت. مقدار آبی که می‌شد از چنین رودخانه‌هایی برداشت به مقتضیات و حوائج محلی و عرف و عادت محلی بستگی داشت. اوقات تقسیم آب در ساوه مثل بسیاری از نقاط دیگر کشور از روی ستارگان تعیین می‌شده است.

وی بیان کرد: در اطراف ساوه بخصوص بخش خرقان دو منطقه کوهستانی پربرف وجود دارد، یکی بنام زرآب و دیگری اینجه قارا(کوه هزار چشمه) که معمولا چشمه‌سارهای زیادی را در دل خود جای داده‌اند. آب همین چشمه‌سارها، آبیاری زمین‌های پایین دست را کفاف داده و اهالی روستاهای این مناطق در حد لازم از طریق آب این چشمه‌سارها، باغات، مزارع و زمین‌های زراعی خود را مشروب می‌کردند.

امیر‌حسینی تصریح کرد: در منطقه زرندیه هم آبیاری باغات و مزارع کشاورزی یا از طریق قنات‌های عمیقی که وجود داشت صورت می‌گرفت یا از رودخانه‌های شور یا واریزی از سوی خرقان انجام می‌شد. در همه این قسمت‌ها مقررات ویژه‌ای برای بهره‌برداری از آب وجود داشت.

‌

انتهای پیام

منبع : خبرگزاری دانشجویان ایران  ایسنا

چرا آب به گاوخونی نمی‌رسد؟

چرا آب به گاوخونی نمی‌رسد؟

» سرویس: استان ها - اصفهان

کد خبر: 94081609073

شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۴ - ۱۱:۱۴

مدیرعامل کانون خبرگان کشاورزی استان اصفهان گفت: حفر چاه‌های بسیار و ایجاد بند در مسیر زاینده رود باعث شده است که دیگر آبی به تالاب گاوخونی نرسد.

اسفندیار امینی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه اصفهان، اظهار کرد: کسانی که می‌گویند آب زاینده رود به تالاب گاوخونی می‌رسد، با حوضه زاینده رود آشنا نیستند. این حوضه یک اقلیم طبیعی دارد که هزاران سال مانند یک پیکره زنده کار می‌کرده که در حال حاضر آن پیکره بهم خورده است.

وی افزود: در ابتدا که سدی وجود نداشت، تمام آبی که از سرشاخه‌ها می‌آمد، وارد رودخانه می‌شد. بخشی از این آب برای مصارف کشاورزی استفاده می‌شد و بخشی نیز به صورت سیلاب به تالاب می‌رسید. هم‌چنین بخشی از این آب وارد سفره‌های زیرزمینی می‌شد که مجددا از طریق زهکش‌ها و مادی‌ها به رودخانه باز می‌گشت. در واقع آبی که وارد حوضه آبریز زاینده‌رود می‌شد عملا سه یا چهار مرتبه مورد استفاده قرار می‌گرفت.

دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان اضافه کرد: در مراتب پایانی و پس از چندین بار استفاده، آب وارد تالاب می‌شد. به همین خاطر بود که معمولا سختی آبی که از سرچشمه می‌آمد با سختی آب وارد شده به تالاب یکسان نبود.

امینی ادامه داد: الگوی زراعی که از سراب تا پایاب موجود بوده نیز موید این موضوع است که سختی آب در طول مسیر یکسان نبوده است، چرا که در سراب گیاهانی کشت می‌شد که آب بسیار شیرین نیاز داشت و به مرور که به سمت پایین دست می‌رفت، گیاهان قابل آبیاری با آب شور نیز کشت می‌شد.

وی با بیان اینکه کشاورزی در حوضه زاینده رود به دو دسته کشاورزی حوضه و کشاورزی توسعه یافته تقسیم می‌شود، خاطرنشان کرد: کشاورزی طبیعی در این حوضه وجود داشته و این کشاورزی علاوه بر اینکه مصرف کننده آب بوده، تولید‌کننده آب نیز بوده است. ‌

مدیرعامل کانون خبرگان کشاورزی استان اصفهان با بیان اینکه سیر طبیعی حوضه زاینده را بهم زده‌اند، تصریح کرد: آب از داخل حوضه خارج کرده‌اند، آبی که به وسیله پمپاژ از داخل حوضه خارج می‌شود دیگر به داخل حوضه برنمی‌گردد و تبخیر می‌شود و از دست خواهد رفت. هم‌چنین آبی که وارد صنعت می‌شود یا آبی که وارد مصارف شهری می‌شود، دیگر به حوضه زاینده رود باز نمی‌گردد.

امینی ادامه داد: بنابراین حوضه زاینده رود، هم مصرف کننده آب و هم تامین کننده آب برگشتی بود و تالاب را زنده نگه می‌داشت.

وی اظهار کرد: بخش دیگری از آب تالاب گاوخونی غیر از آب زاینده رود و از بارش‌های فصلی سمت جرقویه و ایزدخواست وارد تالاب می‌شد. هم‌چنین از سمت گردنه ملا احمد، تودشک، پایین دست کوه‌های کرکس نیز آبراهه‌هایی وجود داشت که سیلاب‌هایی را وارد تالاب می‌کرد، اما این منابع نیز به دلیل حفر چاه‌های بسیار و ایجاد بند در مسیر باعث شد که دیگر آبی به تالاب گاوخونی نرسد.

دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان با بیان اینکه رودخانه از بند مروان به سمت پایین دست کاملا خشک است و تا تالاب حدود 100 کیلومتر فاصله است، گفت: برخی با این حوزه آشنایی ندارند و صحبت‌های اشتباهی را مطرح می‌کنند.

امینی پیرامون بحث‌هایی که در مورد تغییر اقلیم مطرح می‌شود، اظهار کرد: تغییر اقلیم موضوع تازه‌ای نیست و در طول تاریخ همین اقلیم با نوسانات اندک وجود داشته است. متوسط بارندگی در ارتفاعات کوهرنگ 1200 میلی‌متر است، اما سال گذشته 1610 میلی‌متر بارندگی در ارتفاعات کوهرنگ بوده است و این در حالی که در 50 سال گذشته پنج یا شش مرتبه این میزان بارندگی در آن منطقه وجود داشته است.

وی افزود: بارندگی بالاتر از حد نرمال بسیار عالی است و بارندگی سال زراعی 93-94 یکی از سال‌های شاخص از نظر بارندگی در 40 سال گذشته بوده است، اما با وجود این میزان بارندگی در سال گذشته باز هم شاهد خشکی رودخانه هستیم و این موضوع نشان می‌دهد که خشکی ربطی به تغییر اقلیم ندارد.

مدیرعامل کانون خبرگان کشاورزی استان اصفهان اضافه کرد: این رودخانه توان اینکه هم حوزه تاریخی خودش را اداره کند و هم مصارفی را که در طول این 40 ساله برای آن تعریف کرده‌اند را ندارد.

امینی با بیان اینکه طبق برنامه قبل از بازگشایی آب زاینده رود، مقداری به عنوان سهم محیط زیست کنار گذاشته شد، ادامه داد: 85 میلیون متر مکعب آب برای محیط زیست کنار در نظر گرفته شد. این میزان از سد زاینده رود رها می‌شود، اما به پایین دست و تالاب نمی‌رسد.

وی پیرامون آب ویژه محیط زیست اظهار کرد: این آب، به نام صنعت، شرب و کشاورزی رهاسازی نمی‌شود و مخصوص محیط زیست است و در هر ماه میزان به خصوصی برای آن رهاسازی خواهد شد تا کف رودخانه خشک نباشد اما مشخص نیست این آب تا خرداد ماه تا کجا خواهد رسید.

مدیرعامل کانون خبرگان کشاورزی استان اصفهان اضافه کرد: این آب 28 روز برای مصارف کشاورزی باز می‌شود و سپس دوباره بسته می‌شود، اما پس از بسته شدن آب، رها سازی مختصر آب برای محیط زیست هم‌چنان ادامه پیدا خواهد کرد.

‌

انتهای پیام

منبع : خبرگزاری دانشجویان ایران  ایسنا

غار آفتاب،‌ ارثیه بلاتکلیف تمدن ایران

» سرویس: ایسنا+ - ایسنا+

کد خبر: 94043116607

چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۴ - ۱۳:۴۰

«کرفتو» در زبان کردی به معنی غار آفتاب است؛ بزرگترین غار دست‌کَند ایران، با 750 متر طول اکتشاف‌شده و تعداد زیادی دهلیزهای کشف‌نشده در استان کردستان بین سقز و دیوان‌دره قرار دارد.

خود غار این طور که زمین‌شناسان می‌گویند ‌متعلق به دوره‌های میانی حیات زمین است که بعد از عقب رفتن آب‌ها، از زیر دریا بیرون آمده و تحقیقات نشان می‌دهد که در دوره پیش از تاریخ، محل سکونت انسان‌های اولیه بوده است.

اگر برای دیدن دست‌نگاره‌های بشر اولیه هیجان‌زده می‌شوید لازم نیست تا اسپانیا و فرانسه بروید؛ غار کرفتو تعدادی از این نگاره‌های باستانی را به صورت حجاری روی دیوارهای خود دارد؛ نقش‌هایی از گوزن و حیوان‌های ناشناخته دیگر.

کرفتو - غار آفتاب

به غیر از این غار، کرفتو در دوره‌های مختلف کاربردهای جالب دیگری هم داشته است. باستان‌شناسان می‌گویند این غار در دوره‌ای از تاریخ ایران استفاده‌ای به عنوان معبد داشته است. میتراپرستان که قبل از سلطه حکومت زرتشتی بر سرتاسر کشور آزادانه در فلات ایران زندگی می‌کردند، غار کرفتو را به عنوان یکی از عبادتگاه‌های خودشان انتخاب کرده بودند. بعدها وقتی دین زرتشت در سایه حکومت هخامنشی گسترش پیدا کرد،‌ پیروان میترا که مورد قبول نبودند، برای حفظ معبدشان از گزند و حمله، آنها را در پشت سنگچین‌های منظمی پنهان کردند تا حفظش کنند.

در دوره‌های بعدی، این غار موارد استفاده دیگری هم پیدا کرد. ساخت «گور دخمه» که شکل رایج برای دفن مردگان در دوره‌های هخامنشی بوده است،‌ غار کرفتو را به گورستان تبدیل کرد؛ جایی که در آن سالن‌های مختلف به عنوان پیشخوان، ‌نمازخانه و اتاقی که اجساد را در آن قرار داده بودند وجود داشته است.

در سال‌های سلسله سلوکیان ‌که اصالتاً یونانی‌تبار بوده‌اند،‌ غار کرفتو همچنان به صورت یک مقبره باقی مانده است. در ورودی یکی از اتاق‌های این غار که در طبقه سوم آن قرار دارد، نوشته‌ای ‌به زبان یونانی روی سنگ کنده شده که می‌گوید: «در این مکان هراکلیس خفته است»؛ نشانه‌ای از اینکه از گور دخمه‌ها حتی دوره سلوکیان نیز استفاده می‌شد.

این احتمال وجود دارد که غار در دوره ساسانیان هم همچنان به همان صورت گور دخمه مورد استفاده بوده است.

بعد از ورود اعراب به ایران،‌ موارد استفاده غار آفتاب باز هم تنوع بیشتری یافت. ‌این بار نه به‌عنوان زیارتگاه یا مقربه بلکه محلی برای زندگی انسان‌ها ؛ جایی که احتمالا در سده چهارم هجری هنوز هم انسان‌ها با حیوانات اهلی و گله‌های بز و گوسفندشان در آن زندگی می‌کردند یا برای در امان ماندن از بلاهای طبیعی به آن پناه می‌بردند.‌ در سنگ‌های سازنده سالن‌های بزرگ غار هنوز هم کنده‌کاری‌هایی را که برای بستن مهار حیوانات از آن‌ها استفاده شده می‌توان دید.

کرفتو از معدود غارهای طبقاتی دنیاست.
در بالکن‌های آن برای جلوگیری از سقوط، نرده‌های چوبی گذاشته‌اند

غار کرفتو اولین‌بار توسط یک باستان‌شناس روس‌تبار مورد بررسی سطحی قرار گرفت. ‌دست‌نوشته او بر سنگ یکی از دیوارهای غار نشان‌دهنده زمان حضور او در کرفتو است. غار کرفتو در سال 1818 میلادی توسط سِر «رابرت کرپورتر» بازدید و کتیبه آن خوانده شد. در سال 1838 میلادی «هنری اولینسون» از غار بازدید کرد و آنچه را به وسیله کرپورتر از کتیبه خوانده شده بود، اصلاح کرد. 1963 دوباره گذار یک باستان‌شناس خارجی به کرفتو افتاد، ‌سر «اورل اشتین‌» ‌به همراه یک دستیار ایرانی تلاش کردند نقشه غار را تهیه کنند و به موفقیت‌هایی هم دست یافتند؛ هرچند نقشه‌ای که توسط آن‌ها طراحی شده، کامل نیست.

دست‌نوشته و طرح‌های مختلفی روی سنگ‌های غار کرفتو وجود دارد که بعد از گذشت زمان ارزش تاریخی پیدا کرده است. ‌احتمالا یکی از انگیزه‌های مردمی که این روزها با سنگ و سوهان و انواع و اقسام رنگ به جان بافت طبیعی و دست‌ساز غار می‌افتند تا روی آن یادگاری‌هایی از حضورشان در این محوطه باستانی بگذارند همین حس جاودان شده است!

یکی از این دست‌نوشته‌ها که ارزش تاریخی پیدا کرده، یادگاری چند نفر از بازدیدکنندگان غار است که آن‌گونه که خود نگاشته‌اند در «سال 2537 شاهنشاهی» به این غار رفته بودند و نوشته‌شان هنوز هم روی سنگ‌های غار توی چشم می‌زند.

علاوه بر قسمت‌های «دست‌کن» غار که طی سال‌ها مردمان دوره‌های مختلف ایران از آن استفاده‌های متفاوت کرده‌اند، غار آفتاب ساکنان دیگری هم دارد. ‌بعد از گذشتن از یکی از دالان‌های این غار، تازه دهلیزها و تالارهای طبیعی آن آغاز می‌شود که سقفشان از جنس آهک است ‌و کفشان به عمق بیش از دو متر تماماً از مدفوع خفاش‌های ساکن غار پوشیده شده است‌.

قسمت دست‌کند غار کرفتو دهلیزها و پنجره‌هایی دارد
که برای رفت و آمد و استفاده از نور آفتاب ایجاد شده است

حتی این تالارها که دسترسی به آن‌ها دشوار است،‌ حضور در آن‌ها نفس کشیدن را سخت می‌کند و گاهی باید راهروهای آن را به خمیده و روی زانوها طی کرد هم از قلم یادگاری‌نویسان در امان نبوده است؛ از دوستانی که دو نفره با هم به غار آمده‌اند گرفته تا اردوهای مدرسه‌ای، هرکس به سهم خودش دیواره سپید آهکی را مورد عنایت قرار داده است!

برق‌کشی در 70 متر اولیه غار انجام شده، اما لامپ‌های زرد و نامناسب با کج‌سلیقگی در غار کار گذاشته شده‌اند.‌ نور آنها در برخی مواقع به دلیل گرمای زیادی که ایجاد می‌کند به بدنه غار آسیب زده و گاهی انرژی لازم را برای رشد قارچ و جلبک‌هایی که به خرابی بافت غار می‌انجامد، ‌فراهم کرده است.

بعد از آخرین تالاری که با نور این لامپ‌ها روشن شده، غار همچنان ادامه دارد، اما اکتشاف در آن انجام نشده؛ چراکه دسترسی به این قسمت غار بسیار سخت‌تر است ‌و به تجهیزات و صرف هزینه نیاز دارد.

برای ورود به این غار باید بلیط بسیار ارزان‌قیمتی تهیه شود و در اغلب مواقع بازدیدکننده‌ها راهنمایی ندارند که برایشان توضیح بدهد ارزش کرفتو چیست و باید مراقب باشند که بیش از این به غار آسیب وارد نشود.

میراث فرهنگی منطقه «زیویه» در تلاش است تا هزینه‌های مربوط به نگهداری و بهبود وضعیت غار را فراهم کند. تلاش برای انجام اکتشاف‌های جدید در غار، ‌تهیه نقشه غار و آماده کردن زیرساخت‌ها برا ی معرفی این غار به گردشگران و علاقه‌مندان، در جریان است؛ ‌با این حال، برخی آسیب‌های جبران‌ناپذیر هم به این اثر باستانی وارد شده که پول نمی‌تواند آن‌ها را جبران کند.

ایسنا - فاطمه کریمخان

دست‌نوشته‌ها و یادگاری‌های مردم از همان ورودی غار
تا هر کجا که می‌شود پا به آن گذاشت ادامه دارد

برخی دست‌نوشته‌های غار کرفتو حالا ارزش تاریخی پیدا کرده‌اند

تالار آهکی غار کرفتو

سطح سپید بافت آهکی و طبیعی غار کرفتو فضای مناسبی
برای نوشتن یادگاری در اختیار مردم قرار داده است

کف تالارهای آهکی غار پوشیده از مدفوع خفاش است
و سقف آهکی آن هم پوشیده از یادگاری

در طول زمان رسیدگی نامناسب به غار دردسرساز شده
و ایجاد راه‌های سیمانی کف تالارهای دست‌کند غار امکان ثبت جهانی آن را از بین برده است

انتهای پیام

کد خبرنگار: 71359

منبع : خبرگزاری دانشجویان ایران  ایسنا

مرثیه برای جنگل‌های از نفس افتاده شمال/جنگلبانان ماهیگیر می‌شوند

گزارش مهر؛

مرثیه برای جنگل‌های از نفس افتاده شمال/جنگلبانان ماهیگیر می‌شوند

شناسهٔ خبر: 2875444 - چهارشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۱:۴۵

   

ساری - درحالی طرح تنفس یا استراحت جنگل‌ها روی میز دولت قرار دارد که کارشناسان حوزه جنگل معتقدند با اجرای این طرح هم جنگل‌های بکر شمال از نفس خواهد افتاد و هم جنگلبانان بیکار می‌شوند.

خبرگزاری مهر - گروه استان ها: سال ۹۲ بود که موضوع توقف بهره برداری و تنفس جنگل ها اتفاقا از سوی یک نماینده مازندران در مجلس مطرح شد و سپس از سوی سازمان محیط زیست به عنوان طرحی برای نجات جنگل های کشور در دستور کار قرار گرفت اما با گذشت حدود دو سال از مطرح شدن، طرح استراحت یا تنفس جنگل های شمال، همواره این موضوع مورد چالش بین دوستداران جنگل و محیط زیست قرار گرفته و مخالفان و موافقان خاص خود را دارد.

موافقان طرح استراحت جنگل ها، اجرای آن را در بازیابی و احیای دوباره عرصه های طبیعی موثر می دانند و از آن به عنوان راهکاری برای نجات جنگل ها یاد می کنند و مخالفان نیز دلایل قانع کننده خود را دارند.  

با توجه به سابقه ۵۰ ساله طرح های جنگلداری، مخالفان طرح استراحت جنگل ها، این سوال را مطرح می کنند که علت و دلیل تغییر رویکرد سازمان در طرح های جنگلداری چیست

با توجه به سابقه ۵۰ ساله طرح های جنگلداری، مخالفان طرح استراحت جنگل ها، مطرح می کنند که علت و دلیل تغییر رویکرد سازمان در طرح های جنگلداری چیست و چرا رویه طرح های جنگلداری و پرورش جنگل که بیش از ۵ دهه جریان داشته، تغییر کرده است.

همچنین چرا عرصه های فاقد طرح های جنگلداری یا مجری باید توسط اندک نیروهای منابع طبیعی حفظ شوند و میزان تصرف، قطع و قاچاق چوب و آتش سوزی آنها با مناطق دارای مجری چقدر فرق دارد.

پرسش دیگر آنکه، بری حفظ مرز مشترک اراضی زراعی و باغات داخلی جنگل و حاشیه جنگل حقدرنیرو و امکانات کنترلی و سرکشی وجود دارد.

رئیس سندیکای کاغذ و مقوای کشور و از مخالفان طرح توقف بهره برداری از جنگل ها، با اشاره به نیاز دو میلیون تنی کشور به کاغذ به خبرنگار مهر می گوید: در حال حاضر سرانه مصرف کاغذ در برخی کشورها ۱۵ کیلوگرم، متوسط سرانه جهان ۵۵ کیلوگرم ولی در ایران بین ۲۰ تا ۲۲ کیلوگرم است.

وی ظرفیت تولید کاغذ در کشور را یک میلیون تن برشمرد و با عنوان اینکه مابقی از طریق واردات تامین می شوند، گفت: ۱۷۵ هزار تن از تولید کاغذ کشور در کارخانه چوب و کاغذ مازندران انجام می شود.

روغنی کمبود کاغذ در کشور را حدود ۱.۲ میلیون تن اعلام و با اشاره به تصمیم غیرکارشناسی درباره تنفس و استراحت جنگل های شمال افزود: در حالی قانون حمایت از تولید و رفع موانع تولید را مصوب می کنیم که برخی تصمیمات آنی و فاقد پشتوانه علمی از جمله توقف بهره برداری و تنفس جنگل ها، مشکلاتی ایجاد می کند.

تنفس جنگل مساوی با بیکارشدن هزار کارگر

روغنی بر ضرورت اصلاح طرح تنفس یا توقف بهره برداری از جنگل ها تاکید کرد و گفت: یک شبه نمی توان در این زمینه تصمیم گرفت و این تصمیم در شرکتهایی مانند، صنایع چوب و کاغذ، با بیکار شدن هزار نفر مساوی است.

مدیرعامل شرکت چوب و کاغذ مازندران با اشاره به اینکه در جاهایی که طرح های جنگلداری داریم، وضعیت و شرایط جنگل ایده آل است، طرح تنفس جنگل ها را غیرکارشناسی برشمرد و تصریح کرد: وقتی جنگل بدون مجری طرح باشد مساوی با تخریب جنگل خواهد بود.

مدیرعامل شرکت چوب و کاغذ مازندران با اشاره به اینکه مصرف چوب این کارخانه ۳۰ درصد کاهش یافته است گفت: وقتی قرار است طرح تنفس از جنگل ها اجرایی شود باید حداقل زمان پنج تا 10 ساله داده شود.

دولت باید از بحث توسعه زراعت چوب بهره گیرد زیرا این طرح فرصت مناسب برای تامین مواد اولیه است

وی با اشاره به کاهش برداشت چوب از جنگل ها تصریح کرد: اقتصاد چوب یکی از ثروتهایی است که در هر کشور می توان از آن بهره برد و دولت باید از بحث توسعه زراعت چوب بهره گیرد زیرا این طرح فرصت مناسب برای تامین مواد اولیه است.

ابوالفضل روغنی با اشاره به فعالیت دو هزار و ۵۰۰ نفر بصورت مستقیم و ۱۵ هزار نفر بصورت غیرمستقیم در کارخانه چوب و کاغذ بیان داشت: همچنین اگر قرار است، طرح تنفس جنگل ها اجرایی شود، شرایط برای واردات چوب در کشور باید تسهیل شود و باید از بانک بزرگ چوب در روسیه بهره بگیریم.

وی با بیان اینکه اگر فضا برای فعالیت از شرکتها گرفته شود، بیکاری افزایش می یابد و بحران هایی همانند نساجی مازندران دوباره بروز می یابد، خواستار بازنگری در طرح تنفس از جنگل ها شد.

از جنگل به عنوان بستر حیات و توسعه پایدار یاد می شود و این درحالیست که در سالهای اخیر مصرف چوب و کاغذ در کشور به شکل قابل توجه ای افزایش یافته است که توسعه شهرنشینی و تغییر صنایع الگوی مصرف نیز به این امر کمک کرد.

طبق اعلام وزارت صنایع و معادن، مصرف فراورده های فشرده چوبی مانند ام دی اف در سالهای اخیر در کشور رشد یافته و بر اساس هر هزار نفر ۲۲ متر مکعب سرانه مصرف ام دی اف در کشور بوده در حالیکه مصرف جهانی آن ۱۲ متر مکعب است، از سوی دیگر نیاز به واردات چوب در کشور، لزوم بهره برداری بهینه از جنگل های کشور را الزامی می سازد.

معاون صنایع شیمیایی و سلولوژی وزارت صنعت، معدن و تجارت در حاشیه گردهمایی مجریان جنگلداری در ساری در گفتگو با خبرنگار مهر، تعدد واحدهای صنعتی گروه صنایع سلولوژی کشور را شش هزار و ۱۱۹ واحد معادل هفت درصد بیان کرد و گفت: ۴.۵ درصد کل صنعت کشور را تشکیل می دهند.

محمدعلی اسفندیاری با بیان اینکه میزان چوب قابل استحصال از منابع داخلی کشور از طرح های جنلگدرای ۶۷۰ متر مکعب بوده است گفت: چوب وارداتی ۶۶۰ هزار مکعب مکعب و مجموع چوب استحصال شده بیش از چهار میلیون متر مکعب بوده است.

اسفندیاری با بیان اینکه در سال های گذشته حدود یک میلیون متر مکعب چوب وارد می کردیم، گفت: برداشت چوب از طرح های جنگل داری کشور در سال ۹۲ به ۶۷۰ هزار متر مکعب و سال گذشته به ۵۳۰ هزار مترمکعب تقلیل یافته است.

لزوم توسعه زراعت چوب در کشور

وی بر لزوم توسعه زراعت چوب تاکید کرد و با بیان اینکه زراعت چوب در سال ۹۳ به ۳.۵ مییلون متر مکعب رسید گفت: در این حوزه باید بیشتر توجه و به عنوان یک قانون مدنظر شود.

وی با بیان اینکه از ۴.۸ میلیون متر مکعب چوب، حدود سه میلیون مترمکعب در اوراق فشرده مصرف می شود گفت: نیاز فعلی و آتی چوب و صنایع کشور ۲.۸ میلیون مترمکعب است و در مجموع یا احتساب طرح های در دست اقدام به بیش از پنج میلیون مترمکعب چوب نیاز داریم.

اسفندیاری گفت: تامین سوخت مورد نیاز، وجود دام، تغییر کاربری جنگل و تبدیل آن به اراضی زراعی، دفع زباله، برداشت غیرقانونی و برداشت چوب از جمله عوامل تخریب جنگل های کشور در سنوات اخیر است. 

به گفته اسنفدیاری، تهیه بذر، کاشت نهال، انتقال هال، حصارکشی، سله شکنی، استقرار ایستگاههای ثابت بازرسی از مهمترین اقدمات در طرح های جنگل داری از سوی مجریان طرح هاست.

معاون صنایع شیمیایی و سلولوژی وزارت صنایع و معادن با بیان اینکه ۱۵۰ هزار هکتار از جنگل ها تحت پوشش شرکت صنایع چوب و کاغذ استان است، میزان تولید نهال را ۱.۵ میلیون اصله و سطح جنگل کاری انجام شده را ۶۰۰ هکتار بیان کرد.

اسفندیاری با بیان اینکه طرح پایش در جنگل های دارای طرح، محدودیت ایجاد کرده است و تاثیری در جنگل های بدون طرح ندارد، گفت: در سال گذشته میزان برداشت ۵۱۴ هزار متر مکعب و کمتر از نیم متر مکعب در هر هکتار بوده است.

وی با اظهار اینکه در ماده ۶ مصوبه دولت مبنی بر طرح تنفس و توقف بهره برداری از جنگل ها، برداشت چوب از طرح های جنگلدرای صرفا به درختان آسیب دیده، شکسته، افتاده، ریشه کن، آفت زده محدود شده است گفت: در طرح های جنلگداری کشور برخی برشهای چوبی بنا به ضرورت و بر اساس اصول باید تعریف شود.

وی گفت: وزارت صنعت و معدن عنوان کرده که سازمان جنگل ها موظف است اجرای طرحهای جنگلداری را در شمال کشور به نحوری برنامه ریزی کند که بهره برداری از جنگل در چارچوب مدیریت پایدار و رعایت اصول پرورش جنگل صورت گیرد.

سابقه طرح های جنگلداری به بیش از ۵۵ سال بر می گردد و به تاکید کارشناسان امور جنگل، تجربیات گرانقدری در این سالها بدست آمده است و هر جا طرح های جنگلداری اجرای شده، دستاوردهای داشته است.

حفاظت عرصه های جنگلی، جوان شدن توده های جنگلی، افزایش میانگین رشد سالانه از ۰.۷ تا یک درصد به دو تا سه درصد، ارتقای کیفی جنگل، احیای مناطق مخروبه، ایجاد زمینه های لازم برای تجدید حیات طبیعی، برنامه ریزی برای ساماندهی دام، توسعه جنگل با هدف دستیابی به مرز اکوتیپ، مبارزه با قاچاق چوب، تسریع در مبارزه با آفات و امراض درختان جنگلی، تسهیل و سرعت عمل در مهار آتش از جمله دستاوردهای طرح های جنگلداری است که رئیس طرح های جنگلداری شرکت صنایع چوب و کاغذ مازندران به آن اشاره می کند.

رمضانعلی اصغری در گفتگو با خبرنگار مهر، تسریع در مبارزه با آفات و امراض درختان جنگلی، ایجاد اشتغال، ترویج فرهنگ منابع طبیعی و حفظ محیط زیست را از دیگر دستاوردهای طرح های جنگلداری برشمرد و تاثیر اقتصادی و اجتماعی اجرای طرح های جنگلداری را، ایجاد اشتغال، حفظ جنگل، تامین مواد اولیه صنایع، تاثیر در معیشت جنگل نشینان بیان کرد.

اصغری، کاهش برداشت از جنگل را یک موضوع حقوقی و مهم دانست و با بیان اینکه در شرکت نکاچوب سالانه ۳۰ میلیارد تومان برای جنگل هزینه می کنیم گفت: کل گردش مالی شرکت در سال قبل ۴۰ میلیارد تومان بوده و این شرکت را زیان ده کرده است.

وی سطح جنگل تحت پوشش شرکت نکاچوب را ۱۵۰ هزار هکتار بیان کرد و گفت: برای هر هکتار ۲۰۰ هزار تومان و به ازای هر روستا نیز ۳۰۰ میلیون تومان هزینه و همه روستاییان از طرح متنفع می شود.

وی بیان داشت: همچنین نشانه گذاری جاری باید طبق قرارداد صورت گیرد و با توجه به بیلان طرح های جنگلداری نیروهای بکار گرفته شده در اجرای طرح های جنگلداری متعلق به سازمان جنگل هاست.

وی یادآور شد: اجرای طرح های جانبی مدنظر سازمان از قبیل پرورش ماهی، زنبور و اینگونه طرح ها ابتدا در عرصه های جنگلی فاقد طرح بصورت الگو اجرا شود و در صورت مثبت بودن به سایر مناطق جنگلی تعمیم داده شود.

درحالی مصوبه توقف بهره برداری و تنفس جنگل های شمال مطرح است که ۹۱۰ هزار هکتار جنگل های بدون طرح جنگلداری است

درحالی مصوبه توقف بهره برداری و تنفس جنگل های شمال مطرح است که ۹۱۰ هزار هکتار جنگل های بدون طرح جنگلداری است و به تاکید کارشناسان، اگر قرار است طرح تنفس یا استراحت جنگل داشته باشیم در سطح این جنگل ها انجام شود.

طرح های جنگلداری با تجربه و سابقه نیم قرنی، ساختار تکاملی پیدا کرده و این سند رسمی از نظر علمی در سطح بین المللی زبانزد شده است و در این شرایط، سازمان حفاظت محیط زیست کشور، طرح توقف بهره برداری و تنفس جنگل ها را مطرح می کند.

عضو هیئت علمی و استاد دانشگاه منابع طبیعی در مازندران، در گفتگو با خبرنگار مهر، به برنامه بهینه سازی، پایش، حفاظت بهرداری و مدیریت جنگل های کشور اشاره کرد و گفت: این برنامه، برنامه خوبی است ولی ماده ۶ مصوبه دولت در زمینه تنفس جنگل ها نیاز به اصلاح و بازنگری دارد.

محمد امینی با بیان اینکه، طبق ماده ۶ سازمان جنگل ها موظف است که اجرای طرح های جنگلداری را به گونه ای برنامه ریزی کنند که از درختان آسیب دیده چوب مورد نیاز را تامین کند، گفت: بطور متوسط ۳۰ درصد خشکه دارها سرپا و ۷۰ درصد آنها درختان افتاده است و مطابق یافته های علمی و رویکرد نوین جهانی باید هفت تا ۱۰ درصد حجم توده های جنگلی را خشکه دارها تشکیل دهند و ۵۰ درصد با پراکنش مناسب در جنگل باقی ماند.

وی یادآور شد: در حال حاضر سهم خشکه دارها ۳.۱ درصد است و اکثر خشکه دارها دارای حفرات ریز بودند که نشان از حضور دارکوب و شانه بسر دارد و ۳۷ درصد دارای اندازه متوسط بودند.

این استاد دانشگاه، درباره ذهنیت استراحت و تنفس با بیان اینکه در آبخیزداری شمال کشور تقریبا در هر دوکیلومتر مربع یک آبادی وجود دارد، مطرح کرد: علت و دلیل تغییر رویکرد سازمان در طرح های جنگلداری چیست و رویه طرح های جنگلداری و پرورش جنگل که بیش از ۵ دهه جریان داشته چرا تغییر کرد و برپایه کدام مطالعات و کدام نهاد علمی برآن صحه گذاشته است.

توسعه و پرورش اردک و ماهی در جنگل

بر اساس طرح تنفس جنگل ها که موافقان خاص خودش را دارد، باید از همه ظرفیتهای جنگل بهره برد و در کنار آن می توان به توسعه و پرورش ارک، ماهی، غاز و دیگر طرح های اشتغالزا در جنگل پرداخت که مخالفان، ارائه این طرح را نوعی کم توجهی به مجریان و بهره برداران طرح های جنگلداری قلمداد می کنند.

همچنین عضو کمیسیون کشاورزی و منابع طبیعی مجلس نیز به ماده ۶ مصوبه آذرماه سال گذشته دولت مبنی بر توقف بهره برداری از جنگل ها اشاره کرد و گفت: یکی از دلایل ارائه چنین طرحی ناشی از آن است که تعامل مجریان و متخصصان منابع طبیعی با نمایندگان مجلس کم است.

شمس الله شریعت نژاد در جمع مجریان طرح های جنگلداری با عنوان اینکه سیاستگذاری در حوزه جنگل دچار مشکل اساسی است گفت: از یکطرف پروانه چرای دام نمی دهیم و از سوی دیگر مخالف حضور می شویم که این امر تهدید جدی است.

شریعت نژاد با عنوان اینکه، سیاستگذاریهای ما همواره عقب است گفت: ما باید از جنگل برای جنگل هزینه کنیم زیرا مزیت شمال کشور به جنگل است ولی سیاستی در پی آن است که این مزیت را از منطقه بگیرد و مردم را در جلگه حبس کند.

عضو کمیسیون کشاورزی و منابع طبیعی ادامه داد: باید ایرادات و نواقص طرح جنگلداری را رفع کنیم زیرا بخش عمده ای از معیشت مردم مربوط به جنگل هاست.

وی با بیان اینکه، یک فوریت طرح توقف بهره برداری از جنگل ها در کمیسیون رد شده است، ناآشنایی نمایندگان را دلیل ارائه این طرح بیان کرد، حقوق شمال کشور با اجرای این طرح پایمال می شود.

شریعت نژاد با اشاره به اینکه ۴۵ درصد جنگل های شمال فاقد طرح های جنگلداری هستند گفت: نداشتن توجیه اقتصادی و پرشیب بودن سبب شده تا طرح اجرا نشود.

در جال حاضر بیش از دو هزار نفر در حدود ۱۷۰ مجری طرح های جنگلداری در جنگل های شمال کشور فعالیت می کنند که در صورت اجرای طرح تنفس یا استراحت جنگل ها، علاوه برای پیامدهایی نظیر  تخریب جنگل، قاچاق چوب و تصرف اراضی باید شاهد بحران های کارگری و بیکاری بر اثر پیامدهای طرح تنفس و توقف بهره برداری از جنگل ها باشیم.

گزارش: علیرضا نوری کجوریان

منبع : خبرگزاری مهر