ایران زمین
دیدنیها وزیباییهای ایران . همه جای ایران زیباست ، دوام زیبایی درحفظ ونگهداریست. نه درتخریب دستکاریایران زمین
دیدنیها وزیباییهای ایران . همه جای ایران زیباست ، دوام زیبایی درحفظ ونگهداریست. نه درتخریب دستکاری
تنها جزیره ایرانی دریای خزر - استان گلستان
جزیره زیبای «آشوراده» با بیمهری برخی مسئولان و سیاسیکاریهای رایج، برای هموطنان ناشناخته و برای ساکنان گلستان نیز در حد یک اسم همچنان مغفول مانده است.
چند قایق شکسته و مستعمل، خانههای مخروبه و خالی از سکنه، بوتههای بلند گیاهان خودرو، آثار به جا مانده از بیمارستان و کلیسایی که روسها در جنگ دوم جهانی در این جزیره ساخته بودند شمایل تنها جزیره متروک و خالی از سکنه دریای زیبای خزر را تشکیل میدهند که روزگاری قرار بود به قطب گردشگری تبدیل شود.
اما ظاهرا شکننده بودن طبیعت در این منطقه، پایتختنشینان را بر آن داشته تا اکوسیستم منطقه همچنان بکر و دستنخورده باقی بماند و گردشگران فقط نام جزیره آشوراده را در نقشهها و کتب جغرافیایی رصد کنند.
استان گلستان یکی از استانهایی است که از نظر تنوع منابع طبیعی و گردشگری اگر در دنیا بینظیر نباشد، کمنظیر است.
بنابراین لزوم برنامهریزی در خصوص استفاده بهینه از منابع ملی موجود در استان و جلوگیری از هرگونه تجاوز به حریم طبیعت و حفظ ساختار طبیعی منطقه از ضروریات است.
وجود منابع جنگلی، رودخانهها، دریا، تالابها، دشتها، زیستگاههای جانوری، آبشارهای طبیعی و منحصر به فرد، جزیره آشوراده، ییلاقات سرسبز و ... بخشی از جاذبههای طبیعی این کشور کوچک هستند که در صورت برنامهریزی مدبرانه و فارغ از هیاهوهای سیاسی، امکان تبدیل این منطقه از کشور به یکی از قطبهای گردشگری کشور و حتی آسیا وجود دارد.
آشوراده کجاست؟
شاید برای خیلی از هموطنان کشورمان جالب باشد که بدانند دریای زیبای خزر جزیره نیز دارد. جزیره زیبایی به نام «آشوراده» که با بیمهری برخی مسئولان و سیاسیکاریهای رایج، برای هموطنان سایر استانها ناشناخته و برای ساکنان گلستان نیز در حد یک اسم همچنان مغفول مانده است.
به همین دلیل است که حتی بسیاری از هماستانیهای ما نیز تاکنون موفق به بازدید از این جاذبه گردشگری منحصر به فرد در استان گلستان نشدهاند.
جزیره آشوراده در سه کیلومتری ساحل بندرترکمن از شمال به دریاچه خزر، از شرق به تنگهای باریک موسوم به تنگه «چپق اوغلی» و از غرب به کانال طبیعی «خزینی» و ادامه شبه جزیره «میانکاله» و از جنوب به خلیج گرگان منتهی میشود.
وسعت اولیه جزیره آشوراده حدود یکهزار و 200 هکتار بوده و اکنون تنها 400 هکتار آن قابل استفاده و برنامهریزی است.
آشوراده در مرکز شبه جزیره میانکاله در شهرستان بندرترکمن استان گلستان و تنها جزیره ایرانی دریای خزر است که در سدههای گذشته در پی عملکرد و فعالیت گروههای انسانی با حفر کانال از توده اصلی خشکی خود (شبه جزیره میانکاله) جدا افتاده است.
آشوراده؛ منطقه نمونه گردشگری
همزمان با نخستین سفر رئیس جمهور سابق و هیئت دولت به استان گلستان در سال 1384، مطالعه امکانسنجی جزیره آشوراده انجام شد که در جلسه هیت وزیران به عنوان سایت گردشگری پیشنهاد و مورد تائید قرار گرفت و در سفر دوم آقای احمدینژاد این منطقه به عنوان منطقه نمونه گردشگری تایید شد و در سفر سوم نیز تمامی اختیارات مربوط به جزیره آشوراده به استاندار گلستان تفویض شد و کارگروه زیربنایی وزارتخانهای نیز تشکیل شد.
در واقع در سال 1390 هیئت دولت تصمیمگیری در مورد آشوراده به را استاندار گلستان تفویض اختیار کرد و حتی طرح گردشگری آشوراده از سازمان محیط زیست کشور موافقت ضمنی و کلی گرفت. پذیرش این طرح، نوید افق روشنی در راستای توسعه گردشگری در استان و به تبع آن ایجاد اشتغال پایدار و جذب گردشگر داخلی و خارجی محسوب میشد.
اما ظاهرا بعد از گذشت چندین سال این طرح، به مذاق برخی دوستان که ظاهرا پیشرفت استان را بر نمیتابند خوش نیامده و به بهانه شکنندهبودن، موانعی در راه توسعه استان تراشیده شد.
اما سوال اینجاست که چرا فقط محیط زیست در استان گلستان شکننده است و در سایر استان از دوام و استحکام قابل توجهی برخوردار است!
آنچه مسلم است این است که هیچ ایرانی و هیچ گلستانی حاضر به آسیبرساندن به حیات طبیعی و گونههای در حال انقراض استان نیست؛ ولی بیتوجهی به منابع طبیعی استان و سنگاندازی در خصوص سرمایهگذاری در استان نیز به مثابه پاک کردن صورت مسئله است که این نیز چاره کار نیست.
خشک شدن دریاچه ارومیه، خشک شدن بسیاری از سفرههای زیرزمینی، تلف شدن بسیاری از حیوانات در حال انقراض در اثر احداث جادههای مختلف، ساخت و سازهای وحشتناک فتوشاپی(!) در اطراف تهران و ... بخش کوچکی از تجاوز به حریم بیدفاع محیط زیست همین سرزمین است که متاسفانه ارادهای در برخورد با مسببان و جلوگیری از گسترش آنها به چشم نمیخورد.
متاسفانه بسیاری از کارشناسان و حتی اهالی رسانه بدون آگاهی از وضعیت اکوسیستم منطقه و حتی آگاهی از مکان مورد بحث در استان گلستان، به اظهار نظرات تخیلی و به دور از واقعیت میپردازند که نمونه آن را در خصوص پروژه احداث «جاده ابر»، بارها و بارها در جراید کشوری و حتی رسانه ملی شاهد بودهایم.
آیا بهتر نیست دوستانی که در هوای سرب آلود پایتخت سنگ اکوسیستم ندیده و نشناخته استانهای شمالی کشور را به سینه میزنند به جای ایراد هجمههای سیاسی و غیر منطقی، با کمی مطالعه و تدبر و با بررسی طرحهای اجرا شده در سایر کشورها، راه استفاده بهینه و علمی از محیط زیست را، بدون تخریب و آسیب رساندن به آن، هجی کنند.
جالب است بعد از اعلام چند روز تعطیلی هر چند کوتاه، خیل عظیمی از پایتختنشینان سراسیمه به استانهای شمالی کشور قشونکشی سیاحتی میکنند، که تا ماهها جمعآوری زباله تولیدی اینان، از جادهها، جنگلها، ساحل دریا، حاشیههای رودخانهها و تالابها طول میکشد ولی همین که پایشان به دفتر تحریریه نشریه یا خبرگزاریشان میرسد فریاد وامصیبتا در خصوص طبیعت استان گلستان و نزول بلایای ارضی و سماوی سر میدهند!
انسجام و همدلی، رمز توسعه پایدار در گلستان
هر چند استان گلستان در کشور به عنوان یکی از قطبهای کشاورزی شناخته شده است، ولی بیتوجهی به سایر استعدادها و منابع این استان هیچ توجیهی ندارد.
در واقع شناسایی همه منابع طبیعی و گردشگری استان، توجه جدی به توسعه گردشگری و جذب توریست، دعوت از سرمایهگذاران خارجی در خصوص احداث مکانهای تفریحی و سیاحتی نظیر «نمک آبرود چالوس»، احیای مراتع و جنگلها و ... لزوم برنامهریزی جدی و همدلی و هماهنگی بین مسئولان و نمایندگان استان را در این برهه بیش از پیش از نمایان میسازد.
بدون شک توسعه همه جانبه استان گلستان یکی از آرزوهای مسئولان محترم استان و شهروندان این استان همیشه سر سبز است که تنها در سایه همدلی و فارغ از هیاهوها و منازعات سیاسی حاصل میشود.
بنابر این از بزرگان استان همچون آیتالله نورمفیدی، استاندار محترم، حجتالاسلام سیدعلی طاهری و عیسی امامی نمایندگان شهرستان گرگان در مجلس شورای اسلامی و دیگر نمایندگان استان و سایر دستاندرکاران استان که دغدغه پیشرفت استان و توجه به همه ظرفیتهای منطقه را دارند، تقاضا میشود با نگاه ملی و استانی و برگزاری جلسات هماندیشی، در خصوص توسعه استان – علیالخصوص توسعه صنعت گردشگری – که بیان اهمیت آن بر همگان آشکار است، راههای توسعه استان را هموار سازند تا با ایجاد اشتغال پایدار، در کنار رعایت حفظ محیط زیست و اهتمام جدی در حفاظت و پاسداری از جاذبههای طبیعی زمینه استفاده بهینه از مواهب خدادادی در استان و به تبع آن رشد و تعالی مردم منطقه به ویژه جوانان استان فراهم شود.
گروه استانها-وحید حاجسعیدی
انتهای پیام/2307/ج/چ3000
منبع : خبرگزاری فارس
یک سازه تاریخی در حریم نقش رستم کشف شد
به گزارش خبرنگار مهر از مرودشت، هفته گذشته در پی حفاری شرکت گاز در حریم درجه یک نقش رستم برای خطوط لوله، بیل مکانیکی پس از برخورد به یک سازه به سرعت توسط یگان حفاظت متوقف شد.
در این خصوص مدیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی استان فارس به خبرنگار مهر گفت: در پی تماسها با مراجعه کارشناسان سازمان میراث فرهنگی در تاریخ 92/11/24وپاکسازی اطراف محل، بخشی از یک سازه معماری مدور نمایان شد.
.JPG)
سازه کشف شده در نقش رستم
مسعود منیعاتی تصریح کرد: در حال حاضر عملیات شرکت گاز توسط سازمان میراث فرهنگی متوقف شده و با توجه به نزدیکی این محل با نقش رستم محل مورد نظر نیاز به بررسی و شناسایی بیشتری دارد.
وی در ادامه سخنان خود در انتقاد به اینکه چرا باید در حریم درجه یک این بنا عملیاتی نظیر لوله گذاری انجام شود، افزد: چرا باید در داخل حریم اثر چنین ساخت و سازی صورت بگیرد.
مدیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی استان فارس گفت: وقتی که لوله گذاری به اتمام برسد چنانچه قرار بر اکتشاف یا کاوش باشد اگر شرکت اجازه کاوش را صادر نکرد آن موقع باید چه کاری انجام داد.
.JPG)
وی توضیح داد: در این خصوص به خاطر اهمیت موضوع کاوش، باید عرصه و حریم آثار در تملک میراث فرهنگی باشد زیرا از لحاظ باستان شناسی این موضوع مهم است که بتوان با چنین کاوشهایی توالی تاریخی آثار را کشف کرد.
وی همچنین با اشاره به گازرسانی به روستاهای اطراف این اثر گفت: اکنون در حال ارائه خدمات زیرساختی به این روستاها هستیم و اگر این روستا ظرف 50 سال آینده به سمت نقش رستم رشد کنند آن زمان باید هزینه های زیادی برای جابجایی روستا صوت بگیرد در حالیکه اکنون می توان برای خدمات رسانی بهتر به روستا و با صرف هزینه بسیار کمتر، نسبت به این جابجایی اقدام کرد.
نقش رستم نام مجموعهای باستانی در روستای زنگی اباد واقع در شمال شهرستان مرودشت استان فارس است که در فاصلهٔ شش کیلومتری از تخت جمشید قرار دارد. این محوطهٔ باستانی یادمانهایی از عیلامیان، هخامنشیان و را در خود جای دادهاست.
آرامگاه چهار تن از پادشاهان هخامنشی، نقش برجستههای متعددی از وقایع مهم دوران ساسانیان، بنای کعبه زرتشت و نقشبرجستهٔ ویرانشدهای از دوران عیلامیان در این مکان قرار دارند و در دورهٔ ساسانی، محوطهٔ نقش رستم از نظر دینی و ملی نیز اهمیت بسیار داشتهاست
منبع : خبرگزاری مهر
ارمنستان میخواهد «لواش» را سند بزند و ما نمیدانیم چه کنیم!
ارمنستان میخواهد «لواش» را سند بزند و ما نمیدانیم چه کنیم!
نانی که هر روز اغلب مان از آن استفاده میکنیم و انواع و اقسام آن را به صورت بسته بندی شده در مغازه ها میبینیم، نزدیک است مالک معنوی بیابد و به نام دیگران ثبت شود. لابد اگر زورشان برسد، میبایست از بابت مصرف روزانهمان از میراث ایشان، باج و خراج هم بدهیم! چرا اینگونه شده و چه باید کرد؟به گزارش «تابناک»، پس از آنکه موفقیتهای کوچکی مانند عذرخواهی چند موسسه بین المللی بابت جعل نام خلیج فارس، با تکرار مکرر این جعل نام توسط کشورهای ریز و درشت آن سوی این پهنه آبی و همراهی مزدورانه امثال گوگل، به نوعی سرخوردگی رسیده و با دست درازی برخی از همسایگان به میراث ملموس و ناملموسی همچون مفاخر ایران زمین، تار، چوگان و ... اوج گرفت و اقدام درخوری صورت ندادیم، توقع زیادی خواهد بود که بشنویم «لواش» مدعی یافته و مسئولان باید واکنش نشان دهند.
درخواست جمهوری ارمنستان برای ثبت روش پخت نان لواش به عنوان میراث غیر مادی متعلق به این کشور در فهرست میراث معنوی یونسکو، از یک سو حکایت از باز شدن جبهههای جدید دست اندازی به هویت کشورمان توسط کشورهای همسایه دارد و از سوی دیگر، اینقدر دم دستی و خام دستانه به نظر میرسد که میتواند همه بساط ثبت میراث در یونسکو را برای مردم کشورمان به مضحکه تشبیه کند چراکه اگر قرار باشد لواش ارمنستانی باشد، دیگر هیچ چیزی میراث ایرانیان نخواهد بود!
معجون خنده-گریه آور فوق درست مثل این است که یا باید هر بار به دنبال کشورهای دور و اطراف بدویم و ببینیم چه چیزی را میخواهند ثبت جهانی کنند و سهم خودمان را از تلاشی که ایشان آغاز کردهاند، بجوییم (اتفاقی که تا کنون رخ داده است) و یا باید دوره بگردیم و ریز و درشت روزمره زندگیمان را گردآوری کرده و پرونده سازی کنیم تا یونسکو به نام کشورمان ثبتش کند و با پیش دستی ما، دیگر کسی نتواند مدعی بدیهیات زندگی ایرانیان شود که خدا میداند این راه تا چه اندازه نشدنی و پر هزینه خواهد بود.
کافی است تنها نان های سنگک، تافتون و بربری را که هر یک شیوه پخت مجزا و عطر و طعم متفاوتی دارند را به یاد آورده و فرایند پرونده سازی برای ثبت شان را در ذهن شبیه سازی کنیم تا دریابیم که جدای این نان های همهگیرتر و مشهور تر ایرانی، کم نیستند نان هایی که در مناطق مختلف کشورمان طبخ میشوند و همه ارزش ثبت جهانی دارند؛ اگر به این فهرست غذاهای فراگیر و یا بومی مناطق مختلف ایران را بیافزاییم، به نظر میرسد که برنامه کاری مان برای معرفی میراث معنوی به یونسکو تا چند سال پر شده باشد و وقتی برای رسیدگی به مفاخر، ابنیه تاریخی، آیین های باستان و غیره نماند.
نکته تلخ در این اتفاق این است که نمی دانیم چه باید کرد چراکه تاکنون یکبار خود را در معرض این پرسش قرار ندادهایم که آیا میراث ایرانیان، به ویژه نوع غیر ملموس و یا حتی برشی روزمره از زندگی ایرانیان (مثل نان لواش که نمیدانیم میراث حسابش کنیم یا بخشی از زندگی روزمره و جزئی جدایی ناپذیر از سفرهای که روزی سه بار مقابلمان پهن شده و در آن غذا میخوریم!) برایمان اهمیت دارد یا خیر؟ اگر مهم است، تا چه حد؟ آنقدر که تلاش کنیم به ثبت جهانی برسد، آنقدر که نگذاریم دیگران به نام خودشان سند بزنند؟ آنقدر که بر کیفیت آرد و نظارت بر طبخ آن کوشش کرده و تلاش کنیم از سفره مردم حذف نشود یا ...؟
بی شک پاسخ به این سوال، مقدمه واکنش ما به تلاش ارمنستانی ها برای ثبت لواش و لواش پزی و کنش های احتمالی دیگر در آینده دور و نزدیک خواهد شد؛ به شرطی که پاسخ گویندگان به این سوال، از جنس مسئولان و ترجیحا از نوع عالی رتبه آنها باشند تا پاسخ ایشان بتواند بنیان رویکردی قرار گیرد که قرار است در این باره اعمال شود.
به عبارت بهتر، بهتر است نهادی متشکل از قوای سه گانه استراتژی کشورمان در این باره را ترسیم کنند تا اگر کار پیگیری بینالمللی، حقوقی و قضایی و یا قانونی نیاز داشت، بتوان آن را به فرجام رساند و یا اگر تصمیم بر غمض عین به خطور کشورهای همسایه گرفته شد، همه بدانند که مجموعه سه قوه و رکن نظام تصمیم به این امر گرفتهاند و دیگر مسی جوش نزند که فلان چیز هم مدعی خارجی پیدا کرده و بهمان کشور تلاش دارد ثابت کند از روز ازل ما هیچ نبودهایم و هرچه بودهند، اغیار بودهاند و بس!
کمترین نتیجهای که این پاسخ های موافق و یا مخالف قوا به دست خواهد داد، خروج از موضع انفعال و شیوه جاریِ دنبال دیگران دویدن برای احقاق حق است که اگر مسئولان همت کنند، بدست خواهد آمد، در غیر اینصورت باید منتظر ماند تا ریز و درشت زندگی روزمره مان به قدر ریز بیابان موجبات دست درازی بیگانگان را فراهم آورده و حرص و جوشش برای مردم و چند نهادی بماند که همه توقع داریم در این جور مواقع کاری کنند اما نمیتوانند.
منبع : تابناک
آب تنی در دریاچه یخ زده اردبیل
آب تنی در دریاچه یخ زده اردبیل
با یخ زدن دریاچه شورابیل و رود بالیقلو مردم اردبیل به بازی و تفریح در هوای منهای 20 درجه پرداختند.
آب تنی در دریاچه یخ زده شورابیل
دو تن از اهالی شهر اردبیل در دریاچه یخ زده شورابیل با دمای 15 درجه زیر صفر به شنا و آب تنی پرداختند.
منبع : گروه اینترنتی آلفا
